Cuspe de pita

Cuarto aniversario

2012-01-31T00:55:00.008+01:00

Hoxe Cuspe de Pita cumpre o seu cuarto ano.

Primeiro comezou Cuspedepita dende A Fonsagrada e despois cheguei eu (Antón de Muros) dende Bos Aires.

Naqueles tempos (2008) todos eramos máis novos (non tanto como a cadeliña do meu pai que amosa a foto) ;-)

Neste último tempo o noso blog non estivo moi activo, mais sentimonos preto de moitos blogueiros.

A todos eles (vós): grazas polas visitas e os comentarios.

Apertas.

"Inverán"

2012-01-22T20:35:00.012+01:00

Cuspe de Pita está feito dende A Fonsagrada e Bos Aires.

Por iso, unha parte del agora mesmo está no inverno namentres a otra no verán.

Deixovos unhas fotos dende este lugar do mundo onde vivimos moitos galegos.

Apertas.

Antón.

O pasamento dun amigo

2011-12-28T05:42:00.002+01:00

O 16 de novembro de 2011 morreu un amigo.
Chamábase Rubén Servia e era fillo de galegos.
Nado na Arxentina, tiña un amor fortísemo pola terra e pola súa familia galega.

Foi un bo amigo, respectuoso, traballador, agarimoso.
A morte levouno cando tiña 52 anos.

Non é doado comprender que non estea entre nós.
Compartimos a dor da súa muller e das súas fillas.

Os que o coñecimos lembraremos sempre o seu xeito de home cabal e o seu sorriso.

Decadencia

2011-11-13T19:42:00.005+01:00

Despois de acadar a plenitude, só se pode aspirar a unha digna decadencia.

Outono

2011-09-29T22:29:00.001+02:00

O outono non é a miña estación preferida, anque recoñezo que é, quizás, a máis fermosa.
Hai varias razóns polas que lle temo ao outono máis do que o amo. A máis importante creo que é que o meu ánimo sofre a disminución das horas de luz, os ceos cubertos de nubes e os primeiros fríos.
Mentres iso chega disfruto do sabor e do olor das mazás, á sombra da parra, mentres cae o sol polo horizonte dun día caluroso a finais de setembro, na véspera dos meus 51.

Comeza o curso

2011-09-15T21:58:00.003+02:00

Rematou a "liberdade condicional" das vacacións e volvemos ao traballo e a ver pasar a vida desde destrás da fiestra.
Sempre tiven esa sensación de estala deixando pasar sen disfrutala como debera, pero desde que cumprín os 40 (que xa fai...) esa sensación é cada día máis vívida. Quizá por iso, agora que a miña filla é unha mociña, decidín que viaxaría o máis posible (é boa compañeira de viaxe) e trataría de ver o máis posible dese mundo que hai máis alá das cortinas dos cuartos da miña casa, ou da persiana da miña bonita aula de infantil.
Pero, anque as viaxes sempre son emocionantes, non estou segura de que me abonde con elas, así que tamén me dei ao baile e outros vicios, como intentar aprender idiomas e este blog, (¡ xa que nin bebo nin fumo!... ;-))
E sigo buscando a maneira de vivir esta única vida da que dispoño da mellor maneira posible, tratando de fuxir das arañeiras ( prexuizos, complexos, xente malpensada e maledicente, vergoñas, medos, etc...)nas que noutros tempos me vin atrapada.
Por sorte teño unha saúde medianamente boa (cos achaques típicos da idade )unha familia que me proporciona amor e estabilidade ( tamén algúns problemas, por suposto) algúns bos amigos e un traballo marabilloso no que sempre hai actividade, creatividade e bo humor, que non me permite decaer(anque algúns días me faga volver á casa agotada )
Para que vos deades unha idea o primiero día que estiven no recreo cos meus nenos deste ano falamos a miña compañeira Alicia e eu da sorte que temos de traballar con nenos, pero sobre todo de que sexan os máis pequenos, porque contaxian vitalidade e onda eles desaparecen todas penas.
De todas maneiras aínda pecho os ollos e podo ver, cun pouquichiño de morriña, as imaxes dos lugares que visitei nestes dous meses porque...¡ Aiiiii...que marabilloso é o verán ! ¿verdade?

Nas fotos Amsterdam e Edam (Holanda), Puerto de Mazarrón e interior da provincia de Murcia, e ría do Masma (entre Barreiros e Foz)

2011-08-05T21:36:00.006+02:00

Baixo este ceo plomizo que nos acompaña cada día e que desminte ao calendario que dí que é verán, soño con casiñas de colores, canles e barcas, mentres percorro a casa a paso miúdo para dar feito todas as tarefas que me agardan cada mañá, a modo de condena e que, como o tecido de Penélope, nunca vexo rematadas.

Na foto o precioso pobo de Marken (Holanda)- xullo de 2011

Javier Adúriz

2011-06-12T22:32:00.003+02:00

O 21 de abril faleceu Javier Adúriz, admirado escritor bonaerense que tivo desde o primeiro día un lugar preferente no noso blog porque tamén o tiña no noso corazón.

No de Antón porque foi un benquerido amigo, compañeiro ademais por moitos anos na docencia, da que se xubilou moi pouquiño antes de caer enfermo.

No meu porque, anque nunca cheguei a coñecelo persoalmente, formou parte da miña vida a través da súa poesía, e porque puiden seguir os acontecementos dos seus derradeiros anos desde a distancia.

Despois de sete meses de preocupación e case outros dous de dó, queremos hoxe facerlle unha homenaxe con todo o agarimo con que o lembraremos sempre, e transmitirvos unha parte del que nunca morrerá, a mestría das súas palabras, escollidas por Antón :

La rosa de mirarte arde en silencio. Mastronardi

Está la calle y el aire
con sosiego,
está la cuadra detenida
y quieta, cuando te veo
al llegar.

¿Quién me dijera
que hacia el fin del día
mirarte es una fiesta,
una dicha sencilla,
un lujo de la vida?

La calle está en penumbra
y sin embargo
un resplandor distinto
al de horas tempranas
la ilumina.

Nada, es cierto, ni el dolor
dura entre ruinas.

El cemento, las ventanas cerradas,
los colgajos y carteles
ya no son lo que son,
se evaporaron
del caliente fluir de la memoria.

Y no veo el apenado
kiosco, ni la luz turbia
de las avenidas
informes, ni oigo los vientos
contrarios en mi corazón.

Tus manos son tus manos
como también las mías;
late un ansia de siglos
en la emoción de este minuto.

No será tal vez para siempre.
Un crujido en la sombra, algún sonido
ha de amustiar el brillo de los ojos.

Después –ya sé- un tiempo paralelo
se irá quedando a solas con nosotros,
pobremente felices,
rendidos y cansados.

-------------------------------------------------------------------------

Llegaron los amigos,
Enrique en su lugar, Adela,
también Dora,
Celita y su marido.

Vamos abriendo las ventanas
del living. Y cada uno
empuña su copita.

Hay una conversación, un runruneo
que baja de los árboles
mientras un grillo entona compañero
frente a la trituración de la noche.

En un limbo, en el aire
hacemos un fervor, como los chicos.
Hasta la sombra se asoma en los rincones
Porque la vida se acalora y sonríe.

Un coro así, vibrante, sin mutismo
de cada cual emerge una agudeza,
la alegría.

Ser de nuestros amigos.

La desesperación no existe.

--------------------------------------------------------------------------

De W.R.

Casi una variación repito estas palabras.
El tiempo, el tiempo puede
devorar la savia que mana de mi vida,
desacalorar el músculo, enfriar
el tacto para cada uno de los dedos
o alardear de someterme a tierra
y madera, llevarme todo
hasta la estrecha disposición
que ni ve ni oye. Puede, pero
de semejantes despojos
Dios me levantará.
Y te veré.

Se queredes máis información sobre el, ler máis poemas ou escoitar moitos deles podedes facelo no seu sitio oficial

Primavera

2011-04-03T18:40:00.001+02:00

A primavera avanza, como cada ano, como se non pasara nada, allea aos nosos desvelos, ausente das nosas traxedias persoais, das nosas catástrofes, da vida e a morte deste formigueiro no que medran, sen embargo, as súas raigames.
Empurra a vida mentres nos seguimos enterrando víctimas do derradeiro terremoto, sen nos repoñer aínda do terror das imaxes do tsunami, preocupados polo futuro das nosas vidas e sobre todo das dos nosos fillos, a quen deixamos en herdanza un mundo de usar e tirar ao que non lle atopamos vacina para libralo deste cancro que está volvendo atrás todas as conquistas sociais do século XX.
Pero nesta praciña de Negueira de Muñiz onde medran as flores desta cereixal, semella que se detivo o tempo e nada aconteceu desde os tempos de bonanza.

Soidade

2011-02-17T02:07:00.004+01:00

Ninguén na area.

A mañá na praia era para poucos ;-)

Lembro o mar dende a cidade...

Saúdos.
--

Antón.

Cores no ceo

2011-02-12T23:37:00.002+01:00

Botei unha ollada ao ceo e pensei nos nosos amigos do blog ;-)

Saúdos.

Antón.

Tempo

2011-01-19T20:03:00.009+01:00

Ninguén pode deter o tempo.

Sabio quen acade ledicia nalgún momento.

Apertas.

Antón.

Bos desexos

2010-12-21T22:23:00.004+01:00

Nestas datas recibimos moitas mensaxes con motivo das festas.

Estiveron pola miña casa os que recollen o lixo.

Querían cartos, ademáis do meu saúdo.

Levaron o diñeiro e deixaron a súa poesía ;-)

Unha aperta.

Saúdos desinteresados para todos vós.

Antón.

Inverno

2010-12-06T19:08:00.005+01:00

"Desde la guarida vemos transitar el invierno maldito, con su helado cortejo.
Vemos pasar a las brujas del Norte con su esperpento globalizador. Y apenas distinguimos a través de la niebla a los buitres solemnes que perdieron el rumbo.
En la guarida estamos ilesos mientras cunde algún desastre. Y nos contamos cuentos y encendemos la antorcha."

Texto : Mario Benedetti - "Vivir Adrede"

Foto: Buronesa

Novembro en Bos Aires

2010-11-19T20:48:00.009+01:00

Non podo deixar de ollar os jacarandás en novembro.

Son un agasallo para min. A ver se vos gustan...

Saúdos.

---

Antón.

Rúas de auga

2010-10-11T16:52:00.009+02:00

Preto de Bos Aires, o Río Paraná desemboca no Río da Prata en forma de delta.

O lugar está no Partido de Tigre.

Alí fun cos meus e descansei nunha illa ollando os barquiños.

Cando marchaba atopei a un amigo, Rubén, coa súa muller e a súa filla menor.

Rubén contoume que os seus avós galegos viviron os seus derradeiros anos nunha illa do delta traballando a terra e amosandolle o xeito de ser galego na diáspora...

Agardo que vos gusten as fotos :-)

Apertas.

Antón.

Primavera

2010-09-21T03:18:00.003+02:00

Sempre nova e chea de vida: Benvida.

Antón.

(Xa sabedes que Cuspe de Pita ten un pé en cada hemisferio) ;-)

Cambios

2010-09-07T22:15:00.009+02:00

Comeza setembro e sinto que a miña vida entrou nunha espiral de cambios que me custa un pouco asumir, anque algúns fosen moi agardados:
Este é o primeiro curso, despois de 21 anos, que traballo preto da miña casa, na Fonsagrada, a menos de catro km. do lugar desde o que estou escribindo isto. Agardei moitos anos este cambio, e sei que será positivo para min, pero agora mesmo boto moito de menos as miñas compañeiras e compañeiros do colexio de Rábade...
Dentro de nada, a fin de mes, cambiarei de década porque cumprirei os meus primeiros 50 anos. ¿Terá iso algo de bo? ;-)
A nivel emocional tamén algunhas cousas están cambiando dentro de min, quizá estou máis tranquila e centrada que nos derradeiros anos, pero tamén igual perdín un pouco de enerxía e ilusión e, por último, tamén o meu corpo parece que se sumou a este proceso e anda algo revolucionado pasando páxina.

En fin, que sería unha perfecta mascota dunha campaña electoral que tivese por slogan o cambio, se non fora que non estou de humor para políticas...¿Estarei tamén eu en crise?

Apertas

PD: Pensamos en vos, Javier. Que te recuperes pronto.

A pintada e a foto son miñas, o texto é un haiku de Javier Adúriz, querido amigo e admirado poeta.

O porto

2010-07-30T01:03:00.010+02:00

Non é a primeira vez que amosamos algo de Mar del Plata en Cuspe de Pita.

Tiven a sorte de pasear polo porto e trouxen algunhas fotos (pica nelas).

Agardo que vos gusten.

Unha aperta dende o inverno.

Antón.

CAMPIÓNS !

2010-07-12T00:38:00.004+02:00

Eu, que nunca fun moi futboleira, disfrutei( e tamén sufrín) este mundial.
Creo que me contaxiou este virus a miña filla, que é unha apaixoada do fútbol.
Así que hoxe foi un día de festa xa desde a mañá na miña casa: a mediodía un churrasquiño en familia á beira do río, á sombra dos amieiros, e pola tarde o partidazo da final.
Agora celebramos a victoria da selección española e, aínda máis, a derrota das malas artes dos holandeses, que non foron os mellores contrincantes cos que se mediu "la roja", anque quedasen segundos.

RETORNO

2010-07-03T00:44:00.002+02:00

Camiñamos pola vida de frente, de frente, de frente...obsesionados en seguir o camiño cara un lugar que ambicionamos, dereitos a un obxectivo onde se supón que atoparemos felicidade.

Pero, ás veces, despois de moito camiñar cos ollos fixos, decatámonos que estabamos errados, que o noso obxectivo comeza a se desdibuxar, de maneira que por un tempo, nos sentimos perdidos, sen rumbo, valeiros.

Daquela pensamos que cómpre volver atrás, camiñar sobre as nosas pegadas e replantexarse todo.

E descubrimos que era doado atopar o que buscábamos se mirásemos un pouquiño máis preto, sen tanta ambición...

Sinto que estou de volta, onde quero estar, serenamente feliz.

O camiño de regreso, anque non exento de bágoas, resultoume doado.

Bicentenario

2010-05-25T15:47:00.007+02:00

A nai do meu tataravó Antonio Rey tiña oito anos e vivía en Torea (Muros) cando o Cabildo de Bos Aires botou ao virrei Cisneros.

Hoxe, dous séculos despois, penso nas dúas beiras do océano (non esquecín as miñas orixes).

Curiosamente, o meu avó chegou en 1927 a un país cunha bandeira que ten as mesmas cores da bandeira galega.

Unha aperta dende Arxentina.

Antón.

(escarapela arxentina, bandeira galega, Cabildo de Bos Aires)

17 de maio. Día das Letras Galegas

2010-05-18T02:42:00.003+02:00

Falo, leo e escribo.

(Penso en galego)

Antón de Muros (dende a "fisterra americana")

Os meus fillos

2010-05-02T16:20:00.002+02:00

O maior e o máis pequeno.

A vida é un milagre, ¿non si?

Así penso eu...

Apertas.

Antón.

Luces e sombras

2010-04-20T23:27:00.010+02:00

Ao longo dos anos, dinme conta de que cando ti es sombra eu son luz, e cando eu paso por períodos grises ou mouros ahí estás ti, sempre, alumeando as miñas horas difíciles. Teño a sorte de poder contar contigo e tamén de poder estar cando me precisas. ¿Que máis se pode pedir, amigo ?

Tradución en comentarios

Foto: Cuspedepita

"Yo destapé la trama Gurtel "

2010-04-09T23:35:00.004+02:00

Espe, a máis grande especialista en darlles volta ao seu favor a tódalas tortillas, esta vez pasouse na reviravolta e a tortilla esnaquizouselle estrepitosamente contra o canto da tixola mentres nos escachabamos de risa todos os asistentes a este espectáculo penoso que nos está proporcioando a política dos derradeiros tempos.
Hai que recoñecer que como show-woman non ten prezo, e que se fora por cara dura xa lle tiña sacado o posto ao calzonazos de Rajoy, que a estas alturas xa perdeu totalmente o norte (¿quizá porque ten as mans atadas? )
A este paso vexo a Feijoo na Moncloa.

Velas Sudamérica 2010

2010-03-21T16:53:00.007+01:00

Con motivo do encontro e regata Bicentenario chegaron a Bos Aires no mes de marzo grandes bergantins, goletas e fragatas de varios países do mundo.

A travesía comezou en Brasil e rematará en México.

Querovos amosar algúns dos veleiros que visitaron o porto.

As miñas fotos en orde: Fragata Libertad (Arxentina), Juan Sebastián Elcano (España), Sagres (Portugal), Cuauhtémoc (México), Simón Bolívar (Venezuela)

Repouso

2010-03-14T15:52:00.003+01:00

Morre a tarde en Puerto Madero.

A Fragata Presidente Sarmiento repousa...

(Foto Antón de Muros)

Pares

2010-03-07T19:36:00.002+01:00

Puerto Madero. Bos Aires.

(Foto Antón de Muros)

Cortiza

2010-03-01T22:34:00.001+01:00

Cantas veces desexaríamos ter unha cortiza asi, coma desta árbore, para que os acontecementos do exterior chocasen contra ela e non nos afectasen !
Pero por sorte ou por desgraza temos esta fina pel que sinte o frío e o calor, e percibe ata os cambios de humor dos outros e deixa penetrar ao máis fondo dores e preocupacións, amarguras e desesperanzas...

Hoxe foi un de tantos días, con ledicias e penas, ledicia polos amigos chilenos dos que por fin tiven boas noticias (todos a salvo) e penas por outros problemas que afectan a xente á que eu quero, xente que precisaba ter un caparazón duro coma a tartaruga, pero que non o ten.

Nada, un día máis, a vida.

Traducción en comentarios
Foto: Cuspedepita

MÁIS BAILE

2010-02-16T15:43:00.009+01:00

Contoume un paxariño que o noso profe de baile preferido, Manuel Tillo, e a súa parella Gabriela Paredes, quedaron semifinalistas no "campionato de España de dez bailes" que se celebrou en Alcorcón o pasado 8 e 9 de Febreiro. Este campionato inclúe a modalidade de baile standard (vals inglés, tango, vals vienés, slow fox e quick step)e a de baile latino (samba, cha cha cha, rumba, pasodoble e jive).
Manuel e Gabriela quedaron ás portas da final por un posto (foron 8º e entraron 7 parellas á final)

Tamén me comentou o paxariño que foron outros dous galegos , Adrián Esperón e Patricia Martínez, quen se proclamaron campións de España, e que aínda houbo unha terceira parella galega que se clasificou no quinto lugar: Cristian e Claudia Álvarez Sieiro.

E é que os cataláns, que sempre foron os de maior nivel, xa deben botar as mans á cabeza cando len os nomes galegos nas listas de participantes ;-)
¡ Bravo polos nosos bailaríns que veñen pisando moi forte !

Fotos cedidas por Manuel Trillo.

Traducción en comentarios.

Pantasmas

2010-02-11T19:16:00.012+01:00

Fun da cidade ao mar.

Marchei despois á montaña.

Mais non o acadei...

As pantasmas estiveron sempre xunto a min.

Antón.

(Fotos Antón de Muros: Cabildo de Bos Aires, Mar del Sur, Merlo)

(Traducción en comentarios)

SEGUNDO ANIVERSARIO

2010-02-05T00:03:00.003+01:00

O 31 de xaneiro Cuspe de Pita cumpriu dous anos.

Non sei que relación ten iso coa foto que elexín para celebralo, pero quizá vosoutros teñades algunha idea.

Levamos un tempo algo relaxados, como ben comenta a avoa Cris. Antón está de vacacións e eu non atopo nada interesante que contar, ou cando o atopo non teño tempo e despois, cando xa o teño, non me parece tan interesante. As cousas hai que facelas "en quente"...
En fin, que estamos folgazáns! ;-)

Igual é que estamos en plena evolución e aínda non demos saído do capullo :-))

De todos os xeitos seguiremos dando guerra, anque sexa aos poucos.

Gracias por estar ahí.

Apertas.

Foto: Cuspedepita
Traducción en comentarios.

Leite

2010-01-20T20:02:00.004+01:00

Hoxe fun mercar leite...

Aínda que viva en Bos Aires, non podo deixar de pensar en Galicia ;-)

Saúdos.

Antón.

Nunha praia do sur

2010-01-09T13:42:00.007+01:00

Qué lonxe da terra chegaron os galegos...

(Preme nas fotos se queres ver os detalles)

Oración de Noiteboa

2009-12-24T15:52:00.008+01:00

Que vivamos este Nadal con ilusión de nenos, que os camiños da vida nos acheguen en vez de separarnos, que poidamos andalos con saúde e que a ledicia ocupe o noso corazón e atranque a porta.
Que sintamos todos o amor dos nosos, o agarimo dos amigos, o aprecio dos compañeiros...
Que o traballo nos proporcione satisfaccións e a sorte alegrías.
En fin, que o 2010 sexa un ano para sinalar no calendario como un dos mellores das nosas vidas.

Con todo o noso agarimo para os visitantes e comentaristas de Cuspe de Pita e para todos os amigos do mundo blogueiro:

¡ BO NADAL !

*************************************************************************************

Que vivamos esta Navidad con ilusión de niños, que los caminos de la vida nos acerquen en vez de separarnos, que podamos andarlos con salud
y que la felicidad ocupe nuestro corazón e atranque la puerta.
Que sintamos todos el amor de los nuestros, el cariño de los amigos, el aprecio de los compañeros...
Que el trabajo nos proporcione satisfacciones y la suerte alegrías.
En fin, que el 2010 sea un año para señalar en el calendario como uno de los mejores de nuestras vidas.

Con todo nuestro cariño para los visitantes y comentaristas de Cuspe de Pita y para todos los amigos del mundo bloguero:

¡ FELIZ NAVIDAD!

Antón & Marisa

Auga

2009-12-08T16:24:00.002+01:00

Auga que arrasa,

auga que limpa,

auga que destrúe,

auga que nutre,

auga que mata,

auga que sana.

Auga salvaxe

auga mansa,

auga que roxe,

auga que canta,

auga que espanta.

auga que aleda.

AUGA,

AUGA,

AUGA...

Fotos: Cuspedepita.

Traducción en comentarios

Presumindo

2009-11-29T20:56:00.023+01:00

Hoxe quero presumir.
Sendo galega teño moitas cousas polas que facelo, pero esta vez quero presumir do nivel que temos en Galicia nunha disciplina que me engaiola e que consigue facerme esquecer todas as penas: o baile de salón.

Estes rapaces que vedes nas fotos, e que suman mestría, beleza e simpatía, chámanse Manuel Trillo e Gabriela Paredes (arousán el, compostelá ela) e acaban de gañar a medalla de prata no Campeonato de España de Bailes de Salón en Roses (Girona).

Dáse a casualidade que Manuel é o noso profesor de baile. Para darnos clase vén cada noite de mércores desde a Illa de Arousa á Fonsagrada e volve para alá. Todo un sacrificio, e tamén unha aventura, coñecendo as nosas estradas, pero el di que "polo baile vou á fin do mundo se fai falta... "

Manuel é igual de excelente como profesor que como bailarín, así que, dentro de pouco, non haberá baile que se nos resista aos afeccionados fonsagradinos ;-)

Coa actitude optimista que teñen, coa súa profesionalidade, a capacidade de traballo e sacrificio, e sobre todo, a ilusión que lle poñen ao baile, estou segura que chegarán a ser os mellores do mundo.

Fotos cedidas por Manuel Trillo

Tradución en comentarios

Xeometría

2009-11-25T18:46:00.007+01:00

Foto: Pontes de Fazouro - Cuspe

Somos dous silenzos que camiñan

un á beira do outro,

sen mirarse,

dúas liñas superpostas

que, na volta do tempo,

se escindiron.

Paralelas

sen ningunha intención

de volver a ser, sequera,

nin tanxentes,

nin secantes.

Tradución en comentarios

INTERIOR

2009-11-08T20:22:00.025+01:00

Ao lonxe soa a vida.

vese polas fiestras da casa:

árbores quedas, a parra, o ceo azul,

un galo que canta.

Pero no interior é todo soidade,

todo silencio.

Unha paz de chumbo

que nos prende coma un soño.

Esa anguria indefinida

que percorre os espazos

coma as moscas

á caída da tarde.

Daquela volvo a buscarte,

naufraga neste mar

para sobrevivir

nas túas verbas salvavidas.

Foto: A fiestra coqueta (Puebla de Sanabria)- Cuspe

Tradución en comentarios.

EL AROMO

2009-10-21T22:00:00.002+02:00

(Foto: Antón de Muros)

"Que no teniendo alegrías se hace flores de sus penas"...

Con esta primeira choiva do outono, apetece poñerlle color á tardiña . E como xa extrañamos o sol, nada mellor que esta canción que fala de flores amarelas. Confeso que me chegan á alma os seus versos sinxelos e a voz serena deste grande da música arxentina que foi, é, e será, Atahualpa Yupanqui.

Confeso que, anque non son nada choramicas, teño verquido moitas bagoiñas escoitándoa, e todo por esa frase coa que comezo este texto, que me lembra sempre o que houbo que loitar na vida e cantas veces tiven que apretar os dentes e esquecer as dores do corpo e da alma para seguir e saír adiante.

El aromo

Hay un aromo nacido
en la grieta de una piedra.
Parece que la rompió
pa’ salir de adentro de ella.

Está en un alto pelao
no tiene ni un yuyo cerca
viéndolo solo y florido
tuíto el monte lo envidea.

Lo miran a la distancia
árboles y enredaderas,
diciéndose con rencor
¡pa’ uno solo, cuánta tierra!

En oro le ofrece al sol
pagar la luz que le presta
y como tiene de más,
puñao por el suelo siembra.

Salud, plata y alegría
tuíto al aromo le suebra
asegún ven los demás
desde el lugar que lo observan.

Pero hay que dir y fijarse
cómo lo estruja la piedra,
fijarse que es un martirio
la vida que le envidean.

En ese rajón el árbol
nació por su mala estrella,
y en vez de morirse triste
se hace flores de sus penas.

Como no tiene reparo
todos los vientos le pegan,
las heladas lo castigan,
l’agua pasa y no se queda.

Ansina vive el aromo
sin que ninguno lo sepa
con su poquito de orgullo
porque justo es que lo tenga.

Pero con l’alma tan linda
que no le brota una queja
que no teniendo alegrías
se hace flores de sus penas.
Eso habrían de envidiarle
los otros si lo supieran.

Pero con ‘l alma tan linda
que no le brota una queja,
que no teniendo alegrías
se hace flores de sus penas.

(Romildo Risso - Atahualpa Yupanqui)

2º asalto: de chivos espiatorios

2009-10-13T21:07:00.005+02:00

Xa me parecía a min que Ricardo Costa non tiña madeira de chivo espiatorio e, anque non é santo da miña devoción, por unha vez, e sin que sirva de precedente, estou completamente de acordo con el: non é el quen ten que dimitir en Valencia, senón o señor Camps, que para iso é o máximo responsable do goberno da Comunidade Autónoma e, polo tanto, debería ser responsable das falcatruadas que se cometan no seu mandato (tamén se as cometera Costa).

Agora xa todos sabemos de que falaron Rajoi e Camps no famoso xantar do parador: Alguén tiña que "caer " para limpar a imaxe de Rajoi (ese home que presume metafóricamente de ter experiencia na limpeza de Valencia) e evitar que quede coma o último mono do PP, a quen nin os ratos fan xa caso.

Pero isto é coma un castelo de naipes: O xefe supremo non quere quedar co cú ao aire e reclámalle unha solución ao segundo de a bordo (Camps), que se resiste a dar o brazo a torcer, lembrándolle de paso apoios pasados, e, daquela...¿que solución pode haber?

Préndese unha bombilliña no cerebro traxeado de Camps e asáltao a imaxe do seu propio segundo como chivo expiatorio, pensando que este, inocentiño, ía estar polo labor, pero...¡Ai! Costa é bo discípulo, aprende axiña do seu mestre, e tampouco quere que sexa o seu cú o que saia do sillón, e menos para salvar o do seu superior, así que revólvese contra el e ameaza con investigacións que seguramente non conveñan moito, deixando, de paso, a Rajoi nun incomodísimo lugar que lle vai custar moitos disgustos nestes días.

E mentres, "superstar Esperancita", refrega as mans en Madrid porque sabe que, de cara á galería, está quedando coma o único "home con eles ben postos" da cúpula do PP.

Xa veremos quen chega á meta e vai para presidente nas vindeiras eleccións.

Nada mellor

2009-10-11T05:59:00.003+02:00

Nada mellor que a primavera despois do inverno ;-)

Antón.

(Preme na foto para ver os detalles)

Nenos da paz

2009-10-07T03:07:00.006+02:00

Fronte ao edificio do Congreso da Nación Arxentina hai un conxunto de tres prazas: Praza do Congreso, Mariano Moreno e Lorea.

A construcción dos espacios foi parte dos festexos do Primeiro Centenario da Revolución de Maio e ten moitos monumentos e esculturas.

Hoxe quero amosarvos unhas roldas de nenos que representan a paz e están sobre unha gran fonte na Praza do Congreso.

(Pica nas fotos para ver mellor os detalles)

Antón.

(Traducción en comentarios)

CORENTA E NOVE

2009-09-30T22:08:00.004+02:00

Remataba o mes de setembro, cando as abrairas e as nogueiras soltan os seus froitos e aparecen nas hortas e nos montes os primeiros cogomelos.

Esa noite caera unha boa tormenta que fixera arroiar os camiños, e o do Regueiro apareceu á mañá cuberto de follas, baixo as que se agochaban centos de noces e abelás.

Dositeo foi apañalas ben cedo. Vilaframil estaba daquela moi poboada, eran moitos en cada casa e non quedaba nada podrecendo nas beiras dos camiños, como agora. Se non madrugaba, non atopaba que recoller.

Mentres apañaba, atopou a un veciño e contoulle o motivo de que estivera esperto case toda a noite: “ Xa temos outra Marisiña “.
Ese amencer nacera a que había ser a súa afillada “da casa”, unha nena que herdaba o nome dunha das irmás de Dositeo.

Concepción de Loureiro, a veciña que atendía os partos na aldea, fixera un bo traballo aquela noite e tanto Inés (a nai) coma a neniña, estaban moi ben.

Hoxe fai 49 anos daquel día.
Dositeo morreu en outubro, vai para 13 anos.
Esa nena recén nacida era eu.

Traducción en Comentarios

Congreso

2009-09-23T23:25:00.004+02:00

O edificio do Congreso Nacional é moi fermoso (aínda que non me fío moito do que pasa dentro)

Antón.

19 anos

2009-09-21T03:54:00.007+02:00

O venres 21 de setembro de 1990 naceu o meu primeiro fillo: Juan Francisco.

Medrou e hoxe é un home.

Doce, agarimoso e sempre atento aos seus tres irmáns menores.

O tempo pasa...

Antón.

(Traducción en comentarios)

Medrar

2009-09-14T23:48:00.006+02:00

Hai un momento na vida de todos, supoño, en que un sinte que cede o piso baixo as plantas dos seus pés, que aquelas sólidas bases nas que cría sustentada a súa vida se derruban nun terremoto que xorde das entrañas mesmas da terra, que non hai nada ao que se agarrar fronte ao precipicio, nin existen aquelas mans sempre tendidas, coas que, inocente, contaba.

É un momento, supoño, no que un se sinte na soidade máis absoluta, espido, desvalido, exposto a todos os ventos e todas as tormentas.

É un momento, supoño, no que un se decata de que as únicas forzas que realmente ten son as propias, que só con elas pode contar "pase o que pase". Que só os propios dedos o salvarán de caer ao baleiro dos batacazos da vida.

Supoño que é un momento, no que un se instala, por fin, e definitivamente (teña os anos que teña) na idade adulta, e pasa de ser protexido a protexer, de ser defendido a defender, de ser comprendido a comprender.

Traducción en comentarios.

Fotos: Cuspedepita

Punto de vista

2009-09-06T20:03:00.005+02:00

Primeiros xermolos de setembro no meu xardín.

Aínda que esteas no inverno non deixes de pensar que axiña virá a primavera ;-)

(Traducción en comentarios)

Avenida Santa Fe

2009-09-04T03:21:00.005+02:00

Nestas fotos podense ollar a cúpula do Edificio da Avenida Santa Fe e Callao, a Casa do Teatro, o Edificio Kavanagh, entre outros, e ao fondo O Río da Prata.

Saúdos.

Antón.

Edificios

2009-08-28T21:40:00.008+02:00

Non sei se vos dixen que me gusta moito gozar dos edificios da cidade de Bos Aires.

Cada día reparo neles, comparo os seus diseños e estilos e observo como comparten a rúa cada un á súa forma.

Hai tres edificios contiguos sobre a Avenida Callao que me gustan particularmente.

(Traducción en comentarios)

Don Quixote en Tandil

2009-08-14T00:36:00.010+02:00

Hai un tempo decateime que no Municipio de Tandil hai un monumento a Don Quixote.
No blog La Acequia, do profesor Pedro Ojeda Escudero, puiden atopar as fotos que mandara Silvia Zak.

Na miña viaxe ao municipio bonaerense, lembreime dos dous amigos e fixen algunhas fotos do monumento á obra de Cervantes Saavedra, “un xenio que levaba dous apelidos galegos”, segundo as palabras de Alfonso R. Castelao no seu libro Sempre en Galiza.

Tandil atópase a uns 360 quilómetros de Bos Aires e é un bo lugar para descansar e gozar da natureza (e dos queixos e embutidos) ;-)

(Traducción en comentarios)

Mirando ao mar

2009-08-03T21:14:00.008+02:00

Imaxina que estás sentado/a ahí, na silla branca...

(preme nas fotos para velas mellor)

Árbore da Choiva

2009-07-27T16:04:00.003+02:00

Séntome ahí, na frescura da túa sombra, e quedo en silenzo, deixando que a miña soidade escorregue e molle a terra que cubre as túas raigames. Despois dun tempo, subirá polo teu tronco áspero ata as ponlas, onde se encherá de sol e de luz para alimentarte a ti e facer medrar esas follas túas que me dan sombra e me devolven a soidade pinga a pinga, nese inevitable círculo que nos mantén sempre un a carón do outro.

Foto: Cuspedepita ( Samanea Samán- Árbore da choiva- Xardín botánico de Tenerife)

Traducción en comentarios

Non todo é o que parece

2009-07-18T21:28:00.009+02:00

Non é unha catedral, non.

É unha sede da Facultade de Enxeñería da Universidade de Bos Aires.

Está sobre a avenida Las Heras e as rúas Pacheco de Melo, Azcuénaga e Cantilo, no barrio da Recoleta de Bos Aires.

Arturo Prins, nado en Montevideo e feito cidadán arxentino, fixo o proxecto que inicialmente tiña un estilo Luis XIV e despois por pedido da Facultade trocou a gótico.

A obra comezou en 1912 e foi inaugurada en 1939 como sede da Facultade de Dereito ata 1948 cando pasou a Enxeñería.

Hoxe fucionan os Departamentos de Agrimensura, Construccións e Estructuras, Estabilidade, Xestión Industrial, Hidráulica e Transporte.

(Traducción en comentarios)

Volver

2009-07-14T10:32:00.005+02:00

Din que o corpo chega uns días antes que a cachola.
Debe ser verdade, porque a miña aínda segue alí, pendurada sobre os campos de lava, percorrendo terras desérticas ao sul e verxeis ao norte, navegando baixo os cantís xigantes, á procura de avistar baleas e golfiños, admirando antigas pirámides construídas con pedras volcánicas e portos onde a auga está tan limpa que a xente se baña a carón dos barcos, ou paseando vilas e cidades cosmopolitas onde sempre se atopa un recunchiño que lembra a orixe bereber dos antigos poboadores guanches.

O meu pai e o meu fillo

2009-07-09T03:54:00.005+02:00

Só son un elo na cadea...

(preme na foto) ;-)

Antón.

(traducción en comentarios)

Antítese nativa

2009-07-07T00:17:00.010+02:00

Hai uns días recibín o libro Antítese nativa do poeta noiés Manuel L. Rodrigues (preme) editado pola Fundación Amigos de Galicia.

Manuel foi cofundador e membro do Colectivo Literario Sacou. Acadou varios premios literarios e participou no World Poetry Day en Santiago de Compostela, convidado polo Pen Clube de Galiza. Colaborou na antoloxía "21 poemas por man propia" da Colección Bourel e en diversas revistas. Galardoado co XIV Premio de Poesía "Suso Vaamonde", Antítese nativa é o seu primeiro libro individual publicado.

O poemario amosa a forza e o lume da poesía nunha paisaxe bifronte. Por unha banda a cidade, cos seus postes, rúas, carteis luminosos, autos, bucinas que berran... e pola outra, a natureza coa súa profusión de vexetacións, silvas, enredadeiras, eucaliptos, aves, augas, rochas, ventos...
Nese escenario a sensibilidade e a orixinalidade do autor que sentencia "Somos o que cremos amar"

Moitas grazas, Manuel polo teu agasallo e moita sorte coa vindeira edición chea de sorpresas.

Antón.

(hai un dos poemas en comentarios)

Unha mañá de inverno

2009-07-04T21:04:00.013+02:00

O outro día fun pasear polas rúas tranquilas de Villa Devoto, un dos barrios da cidade de Bos Aires.

Eu vivín en Villa Devoto uns 25 anos.

Aquí deixovos algunhas fotos.

Saúdos.

(Traducción en comentarios)

Dualidade

2009-06-21T14:46:00.015+02:00

Amigos lectores, de súpeto entrou Cuspe no verán e no inverno...

Chegou o verán a Galicia.

É tempo de herba seca, cereixas e amorodos, de mañás nas que non hai que erguerse cedo e sestas a mediodía, de baños no río ou no mar, e de sentir o sol quentándonos a pel e a herba fresca debaixo dos pés nus, ou a area ardente...

É tempo de medrar e de comezar a recoller a colleita do traballo do ano, uns en forma de notas de fin de curso, outros a xeito de vacacións ben merecidas, outros enchendo de pacas de herba ou palla as palleiras para pasar o inverno.

É tempo de música e baile nos milleiros de verbenas dos nosos pobos e de reencontros coa familia e os amigos con aroma de sardiñas asadas e pan de boroa, de churrasco e queimada.

Cuspe

Chegou o inverno a Bos Aires.
Días de pouca luz, frío, vento e chuvia.

Ceos cincentos e moita roupa para pasar as baixas temperaturas.

Un político arxentino (de apelido vasco) hai moitos anos deixou unha frase que lembramos a miúdo: "hai que pasar o inverno"...

O desafío é poder disfrutar o novo tempo e atopar as cousas boas que trae.

Quizais a poesía non pasa de ningunha estación e está no noso espírito...

Antón

Vergoña aberta por reformas

2009-06-18T22:55:00.004+02:00

Hoxe escoitei, despois dun tempo, o programa "Aberto por reformas", que seguín diariamente ao longo dos últimos anos desde aqueles gloriosos tempos en que aínda lle buscaban un nome diferente. Foi, desde aqueles días, un dos meus programas favoritos e acompañoume ao longo de milleiros de kilómetros pola xeografía de Galicia.
Hoxe prendín a radio adrede para escoitalo despois dun tempo... e quedei abraiada... Sentín vergoña allea de ver ata onde pode chegar a ousadía da ignorancia. ¿Onde vai a música galega que era o sinal de identidade deste programa?
Debería ser delito chamarlle con ese nome á merdiña en que o convertiron. Non penso escoitalo nunca máis. Non quero ter esta imaxe apodrecedida de tan magnífico programa.
Xurxo Souto,¡canta obriga che debe a música galega e a xente que a amamos !
Hoxe comprendín todo o alcance desa frase que tantas veces escoitei, "a doma e castración do reino de Galicia". A única música galega que lle interesa aos novos gobernantes é a das bandas de gaitas que acompañan a "coronación" dos seus "emperadores". A xenreira á cultura galega non para en intentar deixarnos sen língua, mudos. Xordos tamén nos quixeran ver.
Non caerá esa breva...nin a outra, anque os coma o demo!.

Traducción en comentarios

Sesta

2009-06-14T20:20:00.005+02:00

Sesta: "descanso que se fai despois da comida e sono que se dorme"

(Diccionario Xerais da Lingua)

A casa abandonada

2009-06-11T22:57:00.008+02:00

Primeiro foi unha construcción do persoal do ferrocarril, despois foi un bar e por último ficou baleira.

O outro día descubrín que ten un vixía no primeiro andar...

(Traducción en comentarios)

Sol de outono

2009-06-07T15:54:00.003+02:00

Video de Iago

2009-05-24T21:22:00.007+02:00

Preme aquí para ver o vídeo e poder votalo.

Paideleo deixoume este vídeo como agasallo no seu blog. Eu xa coñecía o vídeo de Iago, que como vedes recomendo na columna dereita, desde que a Avoa Cris (que é avoa de Iago) me falou del, pero non me extraña que mo envíe Paideleo porque el sabe que a miña vida ten un vínculo indisoluble co autismo :-)
Así que recollo o agasallo e pásollo a estas outras blogueiras, que agardo que se paren uns minutos para velo, para votalo e, se lles parece ben, para recomendalo aos lectores do seu blog e pasalo a outros cinco blogueiros:

Zeltia
Cris
Hadex
Irene
Aniña

LETRAS GALEGAS 2009

2009-05-17T23:47:00.009+02:00

San Xián de Torea- Muros

Un ano máis, as palabras de Antón de Muros, neste Día das Letras Galegas, dan fé da forza vital da nosa lingua, que supera o tempo e a distancia...

PODES

Podes vivi-la túa vida coma un fenómeno presente
que se desenrola nunha xeografía reducida.

A túa xente é a que tratas de xeito cotián,
non contan os mortos (os cemiterios son para os vellos).

O teu lugar son os catro muros e o teito;
o bus que colles á mesma hora;
o tren que viaxa debaixo da terra, verme das sombras,
as escaleiras que te achegan ás mesmas beirarrúas;
unha porta gris que te permite unha viaxe vertical,
sempre con destino ao mesmo piso.

Ou te sintes parte duna historia,
folla dunha póla dunha árbore que afunde as súas raíces
nas profundidades do tempo.

Dalgunha maneira, misteriosa, por certo,
viven en ti os que te precederon no camiño da vida;
falas a súa lingua, lonxe dos vales,
escoitas a súa música aínda que non véxa-las rías;
sentes que Galicia vive en ti,
e redimes deste xeito
o teu presente ameazante,
cara a un futuro promisorio.
Traducción en comentarios

Concurso-sorteo dunha fin de semana nunha casa rural de Galicia

2009-05-14T14:36:00.013+02:00

Desde o programa "Sempre en Galicia" de Radio Cornellá, convídannos a participar neste concurso que ten un premio do máis apetitoso para os aventureiros do turismo rural.
As bases do concurso atoparédelas no blog de Sempre en Galicia :
Nós deixamos aquí unha característica de cada unha das casas:
Casa 1 (Xanela da Lúa): O apelido da dona é SIABA
Casa 2 (Santa Mariña da Ponte): O teléfono é o 988 340257
Casa 3 (Hotel Vila de Viana): Está ubicado na Praza Maior de Viana do Bolo
Casa 4 (A Nosa Casa): Unha das especialidades culinarias é a Androlla
Casa 5 (O Retorno): Está na Rúa Mazairas de Viana do Bolo
Casa 6 (Mirador da Ribeira): Unha das galerías que ten é de cor branco
Casa 7 ( Casa Rosalía): Aparte do marco incomparable, seica os almorzos que ofrecen nesta casa son espectaculares.
Lote 7 (Queixo do Xurés): A explotación de cabras está rexentada por Antonio.

E pásolle o testigo a :

Fonsilleda

La Torre de los sueños esmeralda

Victoria

Os nenos

E ás miñas companeiras de traballo, que seguro que estarán interesadas en disfrutar dunha finde nestes fermosos lugares.

Premio "Olha que blog Maneiro ! "

2009-05-10T18:46:00.010+02:00

Fai uns días dous blogueiros; Hadex e Barreira puxéronse de acordo e concedéronnos un premio moi churrusqueiro que nos encantou: O premio ¡Olha que blog Maneiro!, que trae un manual de instruccións que paso a copiar:
Para cumprir coas normas que acreditan o ser maneiros de pleno dereito, as condicións son:
-- Exhibir a imaxe do premio “Olha que blog Maneiro”.
-- Exhibir o nome do blogue que concedeu o premio.
-- Indicar outros 10 blogues propostos para seren maneiros.
-- Comunicar o premio aos blogues seleccionados.
-- Publicar as regras.
-- Comprobar que os blogues premiados seguen as normas.

Seguindo a "política da casa", pasamos este premio a todos os blogs dos nosos que están na columna da dereita, que por algo están alí, e que son algo máis de dez, anque supoño que iso non será problema. Agardo que o recollan todos aqueles que aínda non o teñan.

Grazas Hadex e grazas Barreira por lembrarvos de Cuspe de Pita! :-))

Flor de outono

2009-05-01T18:02:00.004+02:00

Como dixo torredebabel:

"Nas rúas de Bos Aires, todo é agora outono e sen dúbida ese é o mellor vestido que ten esta cidade".

Fermosa estación, engado eu, que me fai esquecer o quente verán que pasamos.

Saúdos para tódolos traballadores e ánimo para os que agardades mellores tempos.

Na foto: unha flor que aleda o meu xardín

Antón.

(Traducción en comentarios)

Grumetes en Bos Aires

2009-04-27T01:51:00.006+02:00

Non fai falta viaxar a Venecia para ollar unha góndola.

Nunha rúa de Bos Aires, atopei estes rapaces gondoleiros.

A cidade ten as súas curiosidades.

Antón.

(Traducción en comentarios)

Penélope

2009-04-20T23:41:00.006+02:00

"Presiento que tras la noche
vendrá la noche más larga,
quiero que no me abandones
amor mío, al alba..."

Esta mañá escoitaba RNE-1 e soou esa fermosa canción de Luis Eduardo Aute. Despois o locutor explicou que era a canción elexida por Alberto Nuñez Feijoo para escoitar antes da entrevista que lle ían facer, e este explicou que era moi axeitada porque o seu goberno está xusto nese momento do mencer.
Gustoume a entrevista, case me convence ese discurso moderado de home diplomático, amante da súa terra e da súa familia, e tiven que esforzarme en lembrar que aquel que falaba da súa nenez humilde e aldeá nos Peares era o mesmo home que vai botar abaixo o decreto do galego, e que estivo detrás de todo ese tinglado artificial que montou o PP para facer crer que o castelán está ameazado en Galicia, cun único obxectivo: gañar as eleccións.
Se non fora mestra e non soubera que os problemas que ten Educación con respecto ao galego en Galicia consisten, sobre todo, en facer cumprir nos colexios (sobre todo nos das cidades) un mínimo de horas en galego, quizás me deixase enganar, pero como coñezo o tema, toda esa polémica resultoume tan absurda e irrisoria, coma este Núñez Feijoo que se declara galleguista e chega ao poder cunha promesa que botará ao galego das escolas, e volverá a sumilo na escuridade (se lle deixamos).

Quizá volverán os tempos, non tan remotos, en que o galego era cousa de aldeáns, e Galicia volverá a ser, unha vez máis, Penélope.

De verdade que agardo estar errada.

PENÉLOPE

Un paso adiante i outro atrás, Galiza,
i a tea dos teus soños non se move.
A espranza nos teus ollos se esperguiza.
Aran os bois e chove.

Un bruar de navíos moi lonxanos
che estrolla o sono mol coma unha uva.
Pro ti envólveste en sabas de mil anos,
i en sonos volves a escoitar a chuva.

Traguerán os camiños algún día
a xente que levaron. Deus é o mesmo.
Suco vai, suco vén, Xesús Maria!,
e toda cousa ha de pagar seu desmo.

Desorballando os prados coma sono,
o tempo vai de Parga a Pastoriza.
Vaise enterrando, suco a suco, o outono.
Un paso adiante i outro atrás, Galiza!

(Xosé María Castro Viejo)

A foto tomeina do seu propio blog:
http://www.nfeijoo.blogspot.com/
Hai unha traducción en comentarios.

Vella

2009-04-09T23:27:00.006+02:00

Pasan os anos, os días, as horas, os minutos e os segundos e de súpeto, nun momento, unha mírase nun espello e descubre que todo o seu pelo, baixo o tinte, se volveu branco e que unhas enrugas nas que nunca reparara adornan os seus ollos e os cantos da súa boca.
Día a día aparecen dores ou fanse máis frecuentes e irreversibles algunhas que xa tiña. Comeza unha a ir ao médico con frecuencia, cousa que nunca fixera, e nas súas conversas xa se inclúen distintas doenzas das que antes nada sabía.
Os fillos, que poboaban a casa a todas horas de murmurios, risas e preguntas, comezan a abandoar o niño pola noite e séntese ese terrible silenzo que non enche a televisión.
Unha deixa atrás a "etapa constructiva", xa se conforma coa casa como está, non quere máis obras, nin máis cacharros para a cociña, nin máis mobles, nin máis electrodomésticos.
Comeza a perder a paciencia antes as ocurrencias (¡tan graciosas! )dos sobriños. Por fin entende moitas das cousas que fan ou fixeron os seus pais.
Deixa de pensar como sería a súa vida se...e reconfórtaa ter arredor as mesmas persoas e as mesmas cousas de sempre.
Empeza a sentir máis preto o futuro, tan preto que case o toca coa man.
Aprecia no seu valor os verdadeiros agarimos, aqueles que chegan os dedos das mans para contar, e comeza a coidar só a quen a coida e querer só a quen a quere.
Tamén se desprende doutras cousas inservibles que só son unha carga no seu lombo: obrigas estériles que non a satisfacen, roupa que xa non pón, apuntes de cando ía a universidade, lembranzas que non pagan a pena...
De súpeto unha mañá unha sente que se fixo vella e non soubo cando se pasaron os anos, os días, as horas, os minutos e os segundos.
Pero mira hacia atrás e dase conta de que non soubo porque... estivo moi ocupada vivindo!!

Traducción en comentarios

Morreu un demócrata

2009-04-02T03:45:00.003+02:00

O derradeiro día do mes de marzo morreu Raúl Ricardo Alfonsín, quen fora presidente da República Arxentina dende 1983 ata 1989.
Namentres escribo estas liñas, milleiros de persoas pasan xunto ao seu cadaleito no Congreso Nacional Arxentino para lle rendir a súa homenaxe.

Era un home honesto e democrático.
Foi elixido por máis do 52% dos votos cando voltou a democracia ao país despois de 7 anos de dictadura militar.
Daquela participei de actos multitudinarios e votei por primeira vez na miña vida. Elixín a Alfonsín porque pensei que era un home altruista e austero e que buscaba o ben da Nación.

Quixo a paz con Chile, preparou as bases do Mercosur, traballou para o xuízo ás Xuntas Militares, e tivo que loitar contra unha tormenta económica cun país afogado pola Débeda Externa (que algúns chaman "eterna"), a baixa dos prezos das comodities, as folgas crónicas e os conatos de golpes militares.

Alfonsín era descendente de galegos de Caldarnos (Ribadumia) e en 1988 foi nomeado fillo adoptivo da provincia de Pontevedra.

Moitas veces tiven xuntanzas no Centro Lalín de Bos Aires onde está pendurada a súa foto.

Foi un bo político (cousa pouco común) e por iso milleiros de persoas lembrarán o seu nome.

Antón.

(Traducción en comentarios)

Fotografía: Stringer

Premio

2009-03-31T19:55:00.008+02:00

Victoria, do blog BOLBORETA acordouse de nós e concedeunos o premio SYMBELMINE (No me olvides) que foi creado en Novembro de 2008 por Maeglin do blog "Patio de los Senescales" para celebrar o primeiro aniversario na web. Con él preténdese agradecer aos blogs premiados o seu traballo e esforzo.

Os requisitos son:
1. Elexir 7 blogs ou sitios de Internet que pola súa calidade, afinidade ou cualquera razón conseguiran establecer un vínculo que se desexe reforzar e premiar con un "no-me-olvides" e enlazalos no post escrito.
2. Escribir un post amosando o premio, citando o nombre do blog ou web que cho regala e notificar aos teus elegidos con un comentario.
3. Opcional: Exhibir o Premio no blog.

Seguindo a política de Cuspe de Pita, concedemos este premio a todos os nosos amigos de "Os blogs dos nosos" que teñen os seus enlaces na columna da dereita de Cuspe de Pita porque os seus son, sen dúbida, os mellores blogs da rede :-))

Viaxando con Astor Piazzola

2009-03-26T14:05:00.009+01:00

O vento sinte cada nota, conmóvese o ar e o ceo azul da mañá cedo. O bandoneón pinta colores de intensa emoción na paisaxe cantábrica, bañada pola luz do sol recén nado, que percorren os meus ollos, mentres o son do piano fai estremecer os piñeiros e as ondas do mar, que deixo atrás para subir á serra, antes de vadear a chaira infinda kilómetro a kilómetro.
¡Que magnífica mistura, a música do xenial músico marplatense Astor Piazzola coa verde-azul paisaxe galega !

Paisaxe do Valadouro(Lugo)

Praia do Acantilado- Barreiros- Lugo

Traducción en comentarios

Ata logo

2009-03-20T22:15:00.005+01:00

Botarei de menos os días luminosos, as árbores cubertas de follas, os trilos dos paxaros e o tempo de lecer.

Leva ben lonxe os días quentes de máis de 30°C que fixeron da cidade un forno.

Ata o 21 de decembro, verán.

Antón.

(Na foto Manuel e un amigo en Mar del Plata)

(Traducción en comentarios)

Preciosa

2009-03-15T00:33:00.005+01:00

Cando meu avó Juan Antonio tiña 13 anos naceu María Preciosa na casa veciña da aldea de San Xián de Torea.
Poucos anos máis tarde Juan Antonio deixou Galicia para sempre e veu á Arxentina buscando unha nova vida.
Ela medrou na aldea e coñeceu ao meu bisavó Francisco, un home alto e de bo humor, que cando mallaban o pan cunha máquina facía rir ás mulleres e berraba ¡eeepa! namentres facían o traballo.

Primeiro foi o seu home, e despois ela, con case 40 anos, a súa nai e tres fillas; todos seguiron o camiño da emigración.
A súa familia estableciouse en Avellaneda, doutro lado do Riachuelo, preto da Cidade de Bos Aires.

Xa pasaron case 50 anos dende que María Preciosa chegou á Arxentina e hoxe lembra aqueles tempos e aquelas persoas e fala cun bisneto de Francisco, o veciño da aldea que a facía rir.
Ese bisneto, que son eu, nado tan lonxe da terra, pensa que ela é a testemuña da súa identidade.
Xeracións e xeracións de galegos da Ría de Muros que non morren porque o sangue perdura nos fillos dos seus fillos.

María Preciosa e máis eu sabemos que o repinaldeiro está camiño á fonte seca, e ámbolos dous rimos cando falamos na nosa lingua tan lonxe de San Xián...

A flor é un agasallo para ela no seu cumpreanos número 87.

Antón.

(Se queres ver mellor a foto pica nela)

(Traducción en comentarios)

ENVASES

2009-03-11T23:20:00.005+01:00

¿Sabes qué, profe? En Felmil, na casa dos meus avós, téñoche leite en vaca...

Jaureguizar

2009-03-07T13:06:00.011+01:00

Onte estiven na presentación en Lugo de "O Globo de Shakespeare", último libro do escritor, xornalista e blogueiro Santiago Jaureguizar, que é, sen dúbida, o escritor lucense de máis éxito das derradeiras décadas, e un dos escritores de referencia no panorama literario actual da nosa terra.
Este é o seu décimoquinto libro e, como varios anteriores, comezou con bo pé, recibindo o premio Terra de Melide, alá pola primavera pasada, e está sendo un éxito de ventas e de críticas.
A presentación na libraría Trama, que compartiu co seu editor Manuel Bragado, foi unha interesante conversa, na que Bragado lle tirou da língua a Jaureguizar, que respondeu co seu humor característico, as veces irónico e ás veces ácedo.
Neste tono contounos, por exemplo, o carácter onírico de parte da súa obra da que dixo que "todo llo debo aos meus soños, non traballei nada..." ;-)
Para min foi unha presentación interesante e divertida que me deixou tan bo sabor de boca que nin lembrei pedirlle a Jaureguizar esas ricas galletas de limón que a súa muller fixo para o evento. Que sexan de limón non é casualidade, xa que estes cítricos teñen moito que ver con libro.
Agora comezo a ler.

Traducción en comentarios

A foto copieina desta páxina: http://xerais.wordpress.com/

Despois da chuvia

2009-03-02T22:14:00.004+01:00

Síntome afortunado. Teño un pequeno xardín.
Non tódolos habitantes dunha megalópolis poden dicir o mesmo.

No verde escenario ten lugar o estrañamento toda vez que descubro as distintas formas da vida.

O outro día, por exemplo, despois da chuvia medraron pequenos paraugas de efémera existencia.

Antón.

(Traducción en comentarios)

Sorteo do meme do traste galego

2009-03-01T00:56:00.002+01:00

Miñas donas, meus cabaleiros :-), rematado o prazo e efectuado o sorteo polo mesmo método arcaico (nada de bombos, LM ;-)) ca Paideleo, e cunha man inocente, inocente(anque só neste asunto do meme ;-)) e algo máis grandiña ca de Leo, resultou gañador do butelo e do doce de leite que sorteamos en Cuspe de Pita o número 14 : Manuel L. Rodrigues , con quen me poño en contacto axiña para enviarllos na vindeira semana.

E moitas grazas a todos por participar no sorteo...
Agora vou ver se me tocou algo a min :-))

Fixen unha reportaxe fotográfica do proceso de sorteo, pero...esquecín o cable para pasar as fotos da cámara ao ordenador na casa onde paso metade da semana, así que ata mañá á noite non poderei subilas aquí. Prometo facelo en canto poida :-)

Lugo

2009-02-25T13:21:00.019+01:00

"La Mirada Ausente" agasallounos esta foto:

E Luis Pimentel estes versos de "Sombra do aire na Herba":

Floretes loitan
nas encrucilladas,
áxiles, rápidos,
logo rotos sobre as pedras da rúa.
Sombras nos tellados,
negras, verdes, pesadas.
Rápido un anaco azul
quédase nunha pozaca.
As cornixas non tenen anxos,
a vila non é paisaxe;
as torres, quedas, presencian a loita
do vento nas rúas.

Ambos (esa praza e eses versos) inspiráronme este poema que fala de Lugo:

LUGO

Cabalos da noite soñan nas rúas,
xeado, húmido, amargo inverno,
nas fragas da capital da soidade.

Soños de vento nos lousados
entregan os sentidos ás lembranzas
da terra e mar amados.

Choivas salgadas alentan nos furados,
pingas de sangue das estrelas,
prantos mornos que enchen os menceres.

E, xa volta ao día e á loita,
un último bico nos beizos da lúa
pousa un resto de amor na praza sombría.

Este poema agardaba por esa foto :-))

DOUS PREMIOS

2009-02-24T15:52:00.005+01:00

Victoria concedeunos estes dous premios :

Premio Dardo:

Premio Blog de Ouro

Cumprindo as regras deberíamos concedelos nós a outros cinco, pero non nos sentimos capaces de escoller entre os blogs que seguimos, porque consideramos que todos eles os merecen (por iso os seguimos ! ;-)) así que vai para todos os que estades na lista "Os blogs dos nosos"Apertas

Caracois

2009-02-21T02:03:00.008+01:00

Sempre me gustaron os caracois.

A súa cuncha helicoidal feita de proteínas, resistente por fóra e suave nácara por dentro é un verdadeiro milagre do deseño.
Na medida que avanza o eixo, o radio medra respectando unha espiral de crecemento.

Moitos matemáticos dende Arquímedes, Descartes o Bernoulli estudiaron a súa xeometría.

Teño na miña man dúas xoias da natureza que falan de proporción, beleza e infinito.

Antón.

(Traducción en comentarios)

Carteis da campaña electoral galega

2009-02-19T18:52:00.006+01:00

Lin os outros días en blogues galegos amigos comentarios sobre as vindeiras eleccións en Galicia.
Carlos Sousa comentaba o lixo dos carteis da campaña nas farolas e Chousa referíase ao tema amosando unha foto.

Moi lonxe da Parroquia de Areas e de Antas de Ulla, en Bos Aires os milleiros de votantes teñen tamén a súa propaganda.

Aquí os carteis viaxan en autobús ("colectivos", como di a xente por estes lugares)

Saúdos.

Antón.

A rosa branca

2009-02-18T23:13:00.004+01:00

Aquela rosa branca tiña o seu corazón de tenras follas verdes.

Aínda que fermosa - o seus pétalos eran tersos e luminosos - a súa maior carencia non escapaba aos cegos: non tiña perfume.

Antón.

(Traducción en comentarios)

Catro pares de patas

2009-02-14T21:34:00.007+01:00

Din que das máis de 35000 especies de arañas só unha ducia son verdadeiramente perigosas para os seres humanos.

A que vive no meu xardín é moi tranquila.

Aquí podes ver o seu fogar.

Antón.

(Traducción en comentarios)

Desvelo

2009-02-11T18:02:00.004+01:00

Espertei á madrugada cando os teus beizos murmuraban palabras inintelixibles.

Abrín os ollos e atopeiche durmida coas pernas fóra das sabas; a dereita flexionada por riba da cintura e a outra estendida. Coa túa man esquerda cubríaste a fronte da claridade inexistente e puiden ver un feble reflexo de luz no teu reloxo de pulso.

Na quietude da noite escoitei máis alá do corredor a rítmica respiración dos nosos fillos.

Fóra, intuín un ceo limpo onde a lúa reinaba en silencio.

Non tiven azos para comprobalo, fiquei durmido.

Antón.

(Traducción en comentarios)

Exploradoras na estrela

2009-02-09T17:20:00.005+01:00

Alí estaban as formigas, no túnel luminoso do centro da estrela.

Era unha mañá clara de verán e as campaíñas (Ipomoea purpurea) (preme) agasallaban a súa luz naquela beirarrúa de Mar del Plata.

Saúdos.

Antón.

(Traducción en comentarios)

Meme do traste galego

2009-02-05T00:18:00.014+01:00

LM convídanos a seguir o meme do traste galego, que consiste (máis ou menos ) en :

1.- Recibes o meme e engades o produto da túa zona que vas a sortear no teu blogue.
2.- Envíaslle o "encarguiño" ;-) a tres persoas
3.- Vas dando número aos que deixen un comentario nesa entrada, e o dia 28 de febreiro realizas o sorteo. E despois, claro, mándaslle o produto ao gañador.

1.- Sendo da Fonsagrada, ¿que hei sortear? :-))

Pero, como somos dous aquí en Cuspe, para que quede constancia da nosa metade Arxentina, o butelo irá acompañado dun "dulce de leche" para que o gañador poida facer ( se non lle toca o queique de Ordes) uns "panqueques de dulce de leche", coma estes, para a sobremesa:

Os panqueques son as filloas arxentinas ;-)
Mandareille tamén ao/á afortunado/a as instruccións para cocer o butelo.

2.-O encarguiño vai para estes blogueiros (agardo que non llelo mandara ninguén antes):
A Avoa Cris

Ao pé do Farelo, e

Manuel Busto

3.- Agora xa é cousa vosa se vos apetece ou non...

¡Que aproveite!

Primeiro aniversario

2009-01-30T23:29:00.017+01:00

(Cuspe de Pita somos dúas persoas distintas que medran xuntas, coma estas dúas plantiñas que fotografou Antón )

Hoxe Cuspe de Pita cumpre o seu primeiro ano.
O 31 de xaneiro de 2008 publiquei aquela primeira e tímida entradiña na que, sen embargo, resumía moi ben a filosofía deste blog, que pretendía, e pretende, ser un reflexo da nosa vida, ese caixón de xastre onde imos gardando, estes dous amigos-irmáns, Antón, desde Bos Aires, e eu, Marisa (Cuspedepita), desde Galicia, as cousas que nos van pasando, que nos gustan, que nos apaixonan, que nos enternecen, que nos preocupan, que nos admiran, que nos doen, que nos fan rir, que nos dan carraxe, ou nos fan sentir fachendosos ou emocionados.
Detrás quedan 365 días moi especiais, nos que pouco a pouco fomos aprendendo como se fan tantas cousas... Porque ningún de nós sabe moito de informática, e fomos aprendendo "por descubrimento", a base de "ensaio erro", é dicir, de meter a zoca moitas veces para saber o que non hai que facer para a próxima...
Deses 365 días gustaríame destacar catro eventos: O día en que Antón se decidiu, por fin, a escribir a súa primeira entrada, anque sempre colaborou coas súas fotos, poemas e consellos, as miñas vacacións en Arxentina que deron pé a unha chea de entradas, esta Xuntanza de Blogueiros de Agolada na que vos coñecín a moitos dos amigos que agora temos neste mundo blogueiro e que foi unha experiecia que eu non esquecerei, e por último, este Manifesto pola Solidariedade que conseguiu xuntarnos a todos por unha nobre causa.

Quero tamén lembrar que os dous primeiros comentarios, dos moitos que deixastes en Cuspe de Pita, viñeron de dúas persoas ás que quero e admiro: Débora de "Fíos Invisibles" e Zeltia de "Sin pena ni gloria", dúas amigas que nos acompañaron ao longo deste ano e coas que agardo seguir contando sempre :-)

Un agarimo tamén para o noso amigo Chousa, que foi quen me embarcou a min neste transatlántico no que eu, despois, enrolei a Antón :-)
Sentimos que el é, dalgunha maneira, o noso "padriño" :-))

Debémoslle a este ano de Cuspe de Pita moitos sorrisos, unhas cantas gargalladas, algunhas lagrimiñas de emoción, moitos ¡ooooooohhhh! de admiración polo que lemos ou polas fotos que nos gustaron dos vosos blogs, e, sobre todo, moita ledicia polos moitos e bos amigos que atopamos.

Unha aperta a todos e moitas grazas por visitarnos, aos que escribides comentarios e aos que só ledes, que eu sei que hai tamén algúns ;-)

(Hay una traducción en comentarios)

MANIFESTO POLA SOLIDARIEDADE

2009-01-29T15:02:00.006+01:00

Ninguén ten a potestade de elixir o lugar onde vai nacer, nin as posibilidades económicas da familia que o vai acoller ou do país no que vai desenvolverse a súa existencia.
A terra ten extraordinarias riquezas, pero todos sabemos que están moi mal repartidas, e que conviven neste planeta azul xentes que se poden permitir todos os luxos con outras que non poden sobrevivir por falta de alimentos, de hixiene, ou dunha mínima asistencia sanitaria.
O noso é un mundo de contrastes, pero agora non hai disculpa.
Cos excedentes de producción que apodrecen cada día no primeiro mundo poderíase solucionar a fame do terceiro, pero...¿qué?...sae máis barato deixalos perder que transportalos, a pesar de todos os medios (de trasporte, conservación de alimentos, etc...)dos que dispoñemos na actualidade.

Por iso, creo que chegou a hora de facer algo e o primeiro paso, dos moitos que hai que dar para solucionar esta traxedia humana, é tomar conciencia todos.

Iso tratamos os blogueiros que publicamos hoxe este manifesto:

MANIFESTO POLA SOLIDARIEDADE

QUEN SOMOS:

Os que subscribimos este manifesto somos cidadáns no pleno uso dos nosos dereitos civís, e titulares da soberanía popular, da que emanan os poderes do Estado.

Os asinantes dirixímonos a todos os cidadáns do mundo, coñecedores da situación de atraso, fame e enfermidade na que se atopa gran parte da poboación humana nun momento histórico, como o actual, no que se dispoñen dos suficientes medios políticos, económicos e científicos que puidesen solucionar estes problemas.

Este manifesto ten vocación de universalidade, e vai dirixido a toda a humanidade, por iso a versión orixinal en español será traducida a diversas linguas, pois o noso propósito consiste en facer ouvir a voz da opinión pública nos lugares nos que se toman as decisións políticas e económicas do mundo.

A QUEN NOS DIRIXIMOS:

Dirixímonos á clase política gobernante dos nosos países, composta por aqueles que eliximos, libremente, nunhas eleccións democráticas; así como aos máis altos mandatarios das Organizacións Internacionais, como a O.N.U. e aos Presidentes e Gobernos dos países máis ricos da terra.

MANIFESTÁMOSLLES:

1.- Que este texto ten a súa orixe na constatación da extrema situación de necesidade e de fame que sofre unha gran parte da poboación da Terra e na desigual e inxusta repartición de bens que existe actualmente no mundo.

2.- Que consideramos que dita situación é intrinsecamente perversa e non admisible nin moral nin eticamente, dado que todos os seres humanos nacen libres e iguais. Igualmente, temos presente que todos os cidadáns do mundo teñen eses dereitos desde o mesmo instante do seu nacemento e non como unha promesa futura cuxa conquista dependa da realidade política, social ou económica dos seus países.

3.- Que defendemos que é completamente inxusto, inmoral e un crime humanitario punible ante os tribunais internacionais e a Historia que, en pleno Século XXI, existan seres humanos que pasen fame no mundo, e que morran por iso. Que é un agravante dese crime que, existindo as leis internacionais suficientes, así como os medios técnicos, económicos e científicos para corrixir devandita situación, os que exercen o poder no mundo non leven a cabo as accións necesarias para solucionar o que xeracións futuras cualificarán de verdadeiro xenocidio no que serán culpables todos aqueles que, tendo os medios para solucionar o problema, non os empregaron.

4.- Que consideramos que esta inxusta situación é contraria ao dereito Natural, aos Dereitos humanos e ás normas da máis elemental ética, e entendemos que chegou o momento de que a voz da opinión pública esixa dos seus gobernantes o final de tal estado de cousas.

5.- Que o presente manifesto non é un manifesto utópico; e que tampouco é un manifesto político, nin se pretende co mesmo a instauración dunha nova orde política ou socio-económico mundial, nin ningún menoscabo do tecido empresarial, sanitario e social do mundo desenvolvido, senón a máis elemental xustiza cos desfavorecidos.

POR TODO ISO, ESIXIMOS aos nosos GOBERNANTES:

1.- A adopción de medidas inmediatas e urxentes para paliar tal situación de fame, enfermidade e desnutrición no terceiro mundo. Consideramos que tales medidas non constitúen unha utopía, senón que son perfectamente viables e posibles.

2.- Manter o compromiso de cumprir os Obxectivos do Milenio que, establecidos por Nacións Unidas no ano 2000, definen os principios aos que ha axustarse a actuación dos paises e do sistema económico internacional para superar, co horizonte fixado en 2015, as inxustizas que afectan á humanidade.

3.- A realización de accións solidarias sistemáticas cos países máis desfavorecidos e que se estableza unha orde lóxica e humana de prioridades na política económica, con proxectos intelixentes que creen riqueza e postos de traballo nos países pobres, facilitando un desenvolvemento sustentable e un progreso que lles axude, ademais, á consolidación dunha rede sanitaria, económica e social estable que faga imposible o retorno á situación de partida e favoreza a consolidación dun réxime político interno democrático.

4.- Que se tomen as medidas necesarias para que os países ricos destinen unha parte dos seus orzamentos á creación de riqueza e de empresas nos países máis desfavorecidos; así como a adopción dun acordo internacional, que debería subscribirse na ONU de obrigado cumprimento para os países desenvolvidos.

5.- A implantación dun código ético que regule a estratexia das empresas multinacionais, así como a eliminación dos paraísos fiscais e a aplicación da taxa Tobin ás transaccións comerciais internacionais, que permita crear un fondo de solidariedade xestionado por Nacións Unidas.

6.- Non aceptaremos simples declaracións de principios que non se traduzan en políticas concretas. En definitiva, APELAMOS ao sentido da xenerosidade e da humanidade de todos, e fundamentalmente da clase política internacional.

Desde a terra que espera e cre firmemente na Solidariedade que constrúa un mundo mellor e máis xusto, a 30 de xaneiro de 2009""

....................................................................................

MANIFIESTO POR LA SOLIDARIDAD

QUIENES SOMOS:

Los que suscribimos este manifiesto somos ciudadanos en el pleno uso de nuestros derechos civiles, y titulares de la soberanía popular, de la cual emanan los poderes del Estado.

Los firmantes nos dirigimos a todos los ciudadanos del mundo, conocedores de la situación de pobreza, hambre y enfermedad en la que se encuentra gran parte de la población humana en un momento histórico, como el actual, en el que se disponen de los suficientes medios políticos, económicos y científicos que pudieran solucionar estos problemas.

Este manifiesto tiene vocación de universalidad, y va dirigido a toda la humanidad, a cada ser humano que habita el planeta, para que tome conciencia de la terrible situación a la que se enfrentan millones de personas y de alguna manera actúe en consecuencia para terminar con esta insostenible situación. Por ello la versión original en español será traducida a diversas lenguas, pues nuestro propósito consiste en hacer oír la voz de la opinión pública en los lugares en las que se toman las decisiones políticas y económicas del mundo.

A QUIÉN NOS DIRIGIMOS:

Nos dirigimos a la clase política gobernante de nuestros países; así como a los más altos mandatarios de las Organizaciones Internacionales, tales como la Organización de las Naciones Unidas, y a los Presidentes y Gobiernos de los países más poderosos económicamente de la Tierra.

LES MANIFESTAMOS:

1.- Que este texto tiene su origen en la constatación de la extrema situación de necesidad y de hambre que sufre una gran parte de la población de la Tierra y en el desigual e injusto reparto de bienes que existe actualmente en el mundo. Entendemos que la ecuanimidad y la armonía en el mundo tienen por base el reconocimiento de la dignidad intrínseca y de los derechos iguales e inalienables de todos los miembros de la familia humana, por lo cual es inadmisible que una gran parte de la población mundial tenga que enfrentarse a una realidad tan precaria, a tal grado de injusticia y desigualdad, a tanta hambre, pobreza y desnutrición.

2.- Que consideramos que dicha situación es intrínsecamente perversa y no admisible ni moral ni éticamente, dado que todos los seres humanos nacen libres e iguales. Igualmente, tenemos presente que todos los ciudadanos del mundo tienen esos derechos desde el mismo instante de su nacimiento y no como una promesa futura cuya conquista dependa de la realidad política, social o económica de sus países.

3.- Que defendemos que es completamente injusto, inmoral y un crimen humanitario punible ante los tribunales internacionales y la Historia que, en pleno Siglo XXI, existan seres humanos que pasen hambre en el mundo, y que mueran por ello. Que es un agravante de ese crimen que, existiendo las leyes internacionales suficientes, así como los medios técnicos, económicos y científicos para corregir dicha situación, los que ejercen el poder en el mundo no lleven a cabo las acciones necesarias para solucionar lo que generaciones futuras calificarán de verdadero genocidio en el que serán culpables todos aquellos que, teniendo los medios para solucionar el problema, no los hayan empleado.

4.- Que consideramos que esta injusta situación es contraria al Derecho Natural, a los Derechos Humanos y a las normas de la más elemental ética, y entendemos que ha llegado el momento de que la voz de la opinión pública exija de sus gobernantes el final de tal estado de cosas.

5.- Que el presente manifiesto no es un manifiesto utópico; y que tampoco es un manifiesto político, ni se pretende con el mismo la instauración de un nuevo orden político o socio-económico mundial, ni ningún menoscabo del tejido empresarial, sanitario y social del mundo desarrollado, sino la más elemental justicia con los desfavorecidos.

POR TODO ELLO, EXIGIMOS A NUESTROS GOBERNANTES:

1.- La adopción de medidas inmediatas y urgentes para paliar tal situación de hambre, enfermedad y desnutrición en el tercer mundo. Consideramos que tales medidas no constituyen una utopía, sino que son perfectamente viables y posibles.

2.- Mantener el compromiso de cumplir los Objetivos del Milenio que, establecidos por Naciones Unidas en el año 2000, definen los principios a los que ha de ajustarse la actuación de los países y del sistema económico internacional para superar, con el horizonte fijado en 2015, las injusticias que aquejan a la humanidad.

3.- La realización de acciones solidarias sistemáticas con los países más desfavorecidos y que se establezca un orden lógico y humano de prioridades en la política económica, con proyectos inteligentes que creen riqueza y puestos de trabajo en los países afectados, facilitando un desarrollo sostenible y un progreso que les ayude a la consolidación de una red sanitaria, económica y social estable que haga posible el retorno a una situación de partida igualitaria.

4.- Que se tomen las medidas necesarias para que los países ricos destinen una parte de sus presupuestos a la creación de riqueza, de empresas y de fuentes de trabajo en los países afectados; así como la adopción de un acuerdo internacional, que debería subscribirse en la ONU de obligado cumplimiento para los países desarrollados.

5.- La implantación de un código ético que regule la estrategia de las empresas multinacionales, así como la eliminación de los paraísos fiscales y la aplicación de la tasa Tobin, ú otra similar, a las transacciones comerciales internacionales, que permita crear un fondo de solidaridad gestionado por Naciones Unidas.

6.- No aceptaremos simples declaraciones de principios que no se traduzcan en políticas concretas. En definitiva, APELAMOS al sentido de la generosidad y humanidad de todos, y fundamentalmente de la clase política internacional económicamente poderosa.

Desde la tierra que espera y cree firmemente en la Solidaridad que construya un mundo mejor y más justo, a 30 de enero de 2009"

Vacacións

2009-01-23T02:57:00.007+01:00

Cando comecei no mundo dos blogues, en agosto do ano pasado, lin moitos comentarios sobre as vacacións de verán dos que vivides no Hemisferio Norte.

Curiosa sensación, ler notas e ollar fotos do calor cando estás no inverno.

Pois a inclinación do eixe terrestre fai que agora sexa eu quen escriba artigos sobre as vacacións de verán e vós leades dende o frío do inverno.

Por outra parte, xa sabedes que este blogue está escrito dende os dous hemisferios, ¿non si?

Vamos ao tema: algúns queren vacacións con moito movemento e outros prefiren lugares tranquilos.

Aquí tedes os dous exemplos: nun caso nas praias de Mar del Plata, e noutro nas praias de Mar del Sur.

A beira do Mar Arxentino ten moitas posibilidades...

Preme nas fotos que saquei para ollar os detalles

(Traducción en comentarios)

Alba

2009-01-17T17:10:00.011+01:00

Alba só cometeu o delito da súa inocencia dos cinco anos e da súa fraxilidade.
E Alba está condenada a cadea perpetua.
Os seus agresores, aquel que lle deu gratuitamente os golpes ata levala ás beiras mesmas da morte, e aquela que permitía que a torturasen diante dela e que a deixou (sangue do seu sangue) nas mans do monstro a sabendas de que iso podía pasar, porque xa non era a primeira vez, só estarán privados da súa liberdade 22 e 20 anos, e despois (ou incluso antes) poderán volver a ser libres, andar e falar...
Daquela, Alba, xa terá 27 anos, pero seguirá sen poder facer ningunha desas cousas e dependerá doutras persoas para sobrevivir.
E que dicir daqueles outros (da administración catalana) aos que lles constaba que se estaba producindo esa situación de desamparo e malos tratos e non fixeron nada para protexer a Alba?

¿Cal sería a medida da verdadeira xustiza? Eu non o sei...

(Traducción en comentarios)

Proposicións

2009-01-09T21:32:00.006+01:00

Hoxe teño dúas proposicións para todos os que nos visitades, que agardo que vos parezan ben e que vos atrevades a aceptar ;-)

A primeira é que vos sumedes ao Manifesto pola Solidariedade que, a proposta do amigo Cornelius, se está fraguando entre a familia blogueira e que pretendemos que saia á luz en todos os blogs que queiran adherirse o vindeiro 30 de xaneiro, Día da Paz. Agardo a vosa colaboración. Paga a pena.
Polo momento leredes no blog de Cornelius o borrador provisional e a forma en que se vai facer. Agardo a vosa participación :-)

A segunda é que dediquedes un minutiño de tempo a asinar a campaña “Pola accesibilidade da muralla romana de Lugo” que pretende convertir a nosa muralla na primeira europea accesible en todo o seu perímetro para as persoas con mobilidade reducida, e que é unha iniciativa de Auxilia Lugo propiciada polo Servizo de Participación e Integración Universitaria do campus de Lugo.
Aceptades ? :-))

Inverno en Ancares

2009-01-04T00:09:00.003+01:00

Lobos de neve
No Mustallar
Lagoas brancas na memoria

Lonxe do mar
Gaivotas brancas

Auga e pedra, néboa e noite.

A morriña entre as uces…

Cuspe
Donís (Ancares) Inverno 1996-97

E todo volve...

2008-12-29T15:01:00.007+01:00

De súpeto, a Noiteboa encheuseme dun recendo a eucalipto e sal que chegaba da noite dos tempos abríndoseme paso na memoria.
Unha leve dor, reflexo doutras antigas e menos leves, asolagoume a vontade, e o pensamento fíxoseme noite rondando o faro de Hío.
Escoitei contos para nenos en vellas ondas hercianas do Lérez, perdidas no espazo e no tempo, voces que viñan de lonxe, ecos dos tempos en que María quedou Soliña polos camiños de Cangas…
Ao caer da tardiña algunhas pezas agochadas do crebacabezas aboiaron, como pequenas illas de Tambo no medio da ría. E todas encaixaron nun taboleiro que antes gardaba incompleto, mentres me faltaba o alento e volvían á miña cachola, coma un río, as verbas, coitelos de lume, que racharon daquela a paz do meu peito inxenuo.

Coma o muiño do Cabo, volta a volta, precisei da pesada pedra da miña vontade, para esfarelar paseniño o duro grao daquela quimera e facer aparecer só a branca fariña que nace dos bos sentimentos que aniñan no colo dos xustos, dos bos e xenerosos.

E lembrei aquelo que escribiu Bernhard Schlink e que Cobiñas nos fixo acordar :
“¿Por qué o que foi fermoso, cando miramos atrás, se nos volve quebradizo ao saber que agochaba verdades amargas?”
E lembrei que a nosa Zeltia amiga me avisou unha mañá que “nada queda ya: ni adolescencia, ni ilusiones, ni...” nin sequera unha lembranza verdadeira de como foron as cousas.
Pero tamén me dixo que “ya están las mimosas floreciendo a hurtadillas” e a vida mira cara ao futuro e non cara o pasado.
E así, xa que“ veinte años no es nada “ como lin estes días onda a Vermella agarimosa, “ vivir… con el alma aferrada a un dulce recuerdo “ paréceme agora unha … "boludez", pola miña parte, meu irmán … cando tantas cousas, moito máis doces, me ofrece a vida.

Cuspe

A foto é obra de Antón de Muros :-)

(Hay una traducción en comentarios)

Ata logo

2008-12-28T14:14:00.006+01:00

Amigos blogueiros, visitantes e comentaristas:

Estarei fóra por un tempo.

A beira do mar agarda por min ;-)

Este lugar fica en boas mans: Cuspedepita estará aquí ao pé do canón.

Perdoade se non visito os vosos blogues...

Que comecedes ben o ano 2009.

Ata logo.

Unha aperta.

Antón.

(Foto de Manuel na praia)

(Traducción en comentarios)

Nadal no campo

2008-12-27T18:31:00.003+01:00

Unhas ovellas, un cabalo e un campo sementado con xirasol...

Deixei a cidade (preme) e fun ao campo.

Foi un Nadal especial.

Antón.

(Que comecedes ben o 2009) :-)

De carne somos

2008-12-23T18:21:00.006+01:00

No Hemisferio Sur, a fin do ano calendario coincide coa fin do ciclo lectivo escolar, comezan as vacacións máis estendidas, a feira xudicial, e un pode facer un balance do que aconteceu durante ese lapso de tempo no que a Terra deu unha volta completa arredor do Sol.

Ademáis é un tempo de reunións familiares e de xuntanzas de amigos.

Nestas terras arxentinas, é normal que o xantar teña como menú principal a carne.

Carne ao asador ou á parrilla.

De carne somos ;-)

Saúdos e Boas Festas.

Antón.

(Hay una traducción en comentarios)